|
چقد شب قشنگه!
بچه که بودم از شب میترسیدم.(خیلی) بزرگتر که شدم از شب بد میومد! اما حالا عاشق شبم شب با آرامشش،با سیاهی مرموزش،با سکوت بی انتهاش همیشه من مجذوب خودش کرده... یه روز بابام بهم گفت میدونی اسمون کویر چقد قشنگه؟ستاره ها انقدر نزدیکن که میخوای با دستت بچینی شون! و من آرزو دارم یه بارم که شده اسمون کویرو ببینم. اغلب شبا تا وقتی که سپیده بزنه بیدار میمونم.وفکر میکنم،فکر فکر فکر به رویاها و آرزوهایی که بهشون رسیدم یانه! بعضی وقتا به شهرزاد فکر میکنم.به اینکه چه شبایی رو تا سحر چجوری سر کرد.وفکر میکنم منم یه شهرزادم!شهرزادی که برای دل شهریارش قصه میگه!و ارزو میکنه: ای سپیده بزن تا دلم بیش از این خون نشود...
نوشته شده در ساعت 2:51 توسط Mina
امشب بعد شونگصد سال با یکی از دوستای بچگی و دبستان میچدیدم
هزار دفه اومد بالا به هوای جا دادن لباس شسته ها به هوای جاگذاشتن وسیله و.... 500 دفه نق بهم زد.بسه دیگه جمش کن عجب اشتباهی کردم این ماه شارژت کردم خدا تو میدونی من چه میکنم.بقیه رو بیخیال بقیه و تهدیداشون بقیه و بی اعتمادیاشون بقیه و نق و نوقاشون من خسته شدم دیگه جون کل کل و جواب دادن ندارم اه اینا از جون من چی میخوان دیگه جی مونده برام که ازم بکیرنش؟چی؟چی؟چی؟
نوشته شده در ساعت 0:27 توسط Mina
هی چند وقته این شعره داره تو مخم مثه صفه ای که سوزنش گیر کرده را میره
نمیدونم اما خودم کلا باحاش حال میکنم از خیامه: ای رفته به چوگان قضا همچو گو چپ میخورو راست میرو هیچ مگو کانکس که تورا فکنده اندر تک وپو اوداندو اوداند اوداند واو فردا با فاطمه قراره بریم سینما از این فیلم در پیتا نگا کنیم! دق کردم وتوخونه.این مامانه راحت نمیذارمون اولش میگه بیا پیشم چقدمیری اون بالا پای اون قارقارک (منظور کامپیوتره) میگم اخه مامان من که جز کامی سرگرمی دیگه ندارم ولم کن تروخدا میرم پایین مثه بجه های خوب میشینم جلوش چای تازه دم میکنم هنوز نخورده شرو میکنه......................................................... وای خدا خل شدم به خاله جونم که گله میکنی زودی حالش گرفته میشه یه جوری نگات میکنه که......... ای خدا من چه کنم؟ منمو همین نیمه شبای اروم و دارم نذار ازم بگیرنش آمین
نوشته شده در ساعت 0:19 توسط Mina
در دو روز عمر کوته سخت جانی کرده ام با همه نامهربانان مهربانی کرده ام همدلی هم آشیانی کرده ام بعداز این بر چرخ بازیگر امیدم نیست،نیست آن سرانجامی که بخشاید نویدم نیست،نیست هدیه از ایام جز موی سپیدم نیست ،نیست من نه هرگز شکوه ای از روزگاران کرده ام نه شکایت از دورنگی های یاران کرده ام مهر غصه بر لبانم میفسارد استخوانم مهربانی کیمیا شد مردمی دیریست مرده سرفرازی را چه داند سربزیری سر سپرده میروم دلمردگی هارا زسر بیرون کنم گرفلک با من نسازد چرخ را وارون کنم بر کلام ناهماهنگ جدایی خط کشم بر سرود آفرینش نغمه ای موزون کنم
نوشته شده در ساعت 0:18 توسط Mina
که میگوید،که میگوید جهانی این چنین زیباست؟ جهانی این چنین رسوا کجا شایسته رویاست؟ به تکرار غم نیما کجای این شب تیره بیاویزم ، بیاویزم قبای ژنده خودرا؟
نوشته شده در ساعت 0:9 توسط Mina
بسه دیگه
خدا این زندگی لعنتی از جونم چی میخواد بخدا حق من این نیس دستم به هیچ جا بند نیس.فقط یه تسبیح و یه دستمال خاکی... خسته ام.خیلی ای خدا چرا؟چرا خدا؟چرا؟ مگه من چیکارش کردم؟اخه مگه ادم باید تو اوج عصبانیت تصمیم بگیره؟ حالا چرا خدا چرا من؟چرا؟ جوابمو بده بگو.خدایا این مسله کوچیکی نیس همه عمر منه
نوشته شده در ساعت 19:34 توسط Mina
بد جوری دلم گرفت
هرچی دویدم نرسیدم این حقم نبود
نوشته شده در ساعت 14:47 توسط Mina
مرد جوانی نزد پدر خودرفت وگفت- می خواهم ازدواج کنم . پدر خوشحال شد و پرسید :
- نام دختر چیست ؟ مرد جوان گفت :
- نامش سامانتا است و در محله ما زندگی می کند . پدر ناراحت شد . صورت در هم کشید و گفت :
- من متاسفم به جهت این حرف که می زنم . اما تو نمی توانی با این دختر ازدواج کنی چون او خواهر توست . خواهش می کنم از این موضوع چیزی به مادرت نگو . مرد جوان نام سه دختر دیگر را آورد ولی جواب پدر برای هر کدام از آنها همین بود . با ناراحتی نزد مادر خود رفت و گفت :
- مادر من می خواهم ازدواج کنم اما نام هر دختری را می آورم پدر می گوید که او خواهر توست ! و نباید به تو بگویم . مادرش لبخند زد و گفت :
- نگران نباش پسرم . تو با هریک از این دخترها که خواستی می توانی ازدواج کنی . چون تو پسر او نیستی . . . !
نوشته شده در ساعت 13:39 توسط Mina
خانم حمیدی برای دیدن پسرش مسعود، به محل تحصیل او یعنی لندن آمده بود. او در آنجا متوجه شد که پسرش با یک هم اتاقی دختر بنام "ویکی" زندگی می کند. کاری از دست خانم حمیدی بر نمی آمد و از طرفی هم اتاقی مسعود هم خیلی خوشگل بود. او به رابطه میان آن دو ظنین شده بود و این موضوع باعث کنجکاوی بیشتر او می شد. مسعود که فکر مادرش را خوانده بود گفت : "من می دانم که شما چه فکری می کنید ،
اما من به شما اطمینان می دهم که من و ویکی فقط هم اتاقی هستیم . "
" خب، من شک دارم، اما برای اطمینان به او ایمیل خواهم زد. "
مسعود در ایمیل خود نوشت :
مادر عزیزم، من نمی گم که شما قندان را از خانه من برداشتید، و در ضمن نمی گم که
شما آن را برنداشتید. اما در هر صورت واقعیت این است که قندان از وقتی که شما به
تهران برگشتید گم شده." با عشق، مامان  
نوشته شده در ساعت 13:29 توسط Mina
دلبسته ي کفشهایم بودم. کفش هايي که يادگار سال هاي نو جواني ام بودند
دلم نمي آمد دورشان بيندازم .هنوز همان ها را مي پوشيدم
اما کفش ها تنگ بودند و پایم را مي زدند
قدم از قدم اگر بر مي داشتم زخمی تازه نصیبم مي شد سعي مي کردم کمتر راه بروم زيرا که رفتن دردناک بود مي نشستم و زانوهایم را بغل مي گرفتم
و مي گفتم:چقدر همه چیز دردناک است
چرا خانه ام کوچک است و شهرم و دنيایم مي نشستم و می گفتم : زندگیم بوي ملالت مي دهد و تکرار
.می نشستم و می گفتم:خوشبختي تنها يک دروغ قديمي است
می نشستم و به خاطر تنگی کفشهایم جایی نمیرفتم
قدم از قدم بر نمیداشتم .. می گفتم و می گفتم
......... پارسايي از کنارم رد شد
عجب ! پارسا پا برهنه بود و کفشی بر پا نداشت
مرا که ديد لبخندي زد و گفت: خوشبختي دروغ نيست
اما شايد تو خوشبخت نشوي زيرا خوشبختي خطر کردن است
و زيباترين خطر..... از دست دادن
تا تو به اين کفش هاي تنگ آويخته اي ....برایت دنيا کوچک است و زندگي ملال آور
.جرات کن و کفش تازه به پا کن.شجاع باش و باور کن که بزرگتر شده اي
رو به پارسا کردم ، پوزخندی زدم و گفتم
اگر راست مي گويي پس خودت چرا کفش تازه به پا نمي کني تا پا برهنه نباشي؟
پارسا فروتنانه خنديد و پاسخ داد :من مسافرم و تاوان هر سفرم کفشی بود
که هر بار که از سفر برگشتم تنگ شده بود و
پس هر بار دانستم که قدري بزرگتر شده ام
هزاران جاده را پيمودم و هزارها پاي افزار را دور انداختم
تا فهميدم بزرگ شدن بهايي دارد که بايد آن را پرداخت حالا دیگر هيچ کفشی اندازه ي من نيست
وسعت زندگی هرکس به اندازه ی وسعت اندیشه ی اوست
سر تا پاي خودم را كه خلاصه ميكنم، ميشوم قد يك كف دست خاك
كه ممكن بود يك تكه آجر باشد توي ديوار يك خانه
يا يك قلوه سنگ روي شانه يك كوه
يا مشتي سنگريزه، تهته اقيانوس؛
يا حتي خاك يك گلدان باشد؛ خاك همين گلدان پشت پنجره
يك كف دست خاك ممكن است هيچ وقت
هيچ اسمي نداشته باشد و تا هميشه، خاك باقي بماند، فقط خاك
اما حالا يك كف دست خاك وجود دارد كه خدا به او اجازه داده نفس بكشد
ببیند، بشنود، بفهمد، جان داشته باشد.
يك مشت خاك كه اجازه دارد عاشق بشود،
انتخاب كند، عوض بشود، تغيير كند واي، خداي بزرگ! من چقدر خوشبختم. من همان خاك انتخاب شده هستم
همان خاكي كه با بقيه خاكها فرق ميكند
من آن خاكي هستم كه خدا از نفسش در آن دميده
من آن خاك قيمتيام
که می خواهم تغییر کنم......... انتخاب کنم
وای بر من اگر همین طور خاك باقي بمانم
الهی توفیقم ده که بیش از طلب همدردی, همدردی کنم.. بیش از آنکه مرا بفهمند, دیگران را درک کنم پیش از آنکه دوستم بدارند, دوست بدارم زیرا در عطا کردن است که می ستانیم و در بخشیدن است که بخشیده می شویم
نوشته شده در ساعت 14:26 توسط Mina
آخرین عناوین وبلاگ (15 مطلب آخر) |
سلام
میخوام همه حرفای دلمو به خدا بزنم شما هم اگر حرف نگفته ای دارین حتما بگین 
|
